proste (?) pytania …

•Kwiecień 30, 2014 • Dodaj komentarz

Dwa pytania, na które każdy musi sobie poważnie i uczciwie odpowiedzieć:

Co jest najważniejszym i ostatecznym celem mojego życia ?
Jakie środki podejmuję, co robię aby ten cel osiągnąć ?

Jakie są Twoje odpowiedzi?

Ewolucja czy Bóg ?

•Styczeń 7, 2014 • Dodaj komentarz

Jak naprawdę głęboko „naukowa” jest hipoteza ewolucji??

Warto obejrzeć to „Evolution vs. God

Ewolucjoniści też tylko wierzą w ewolucję i przyciśnięci do muru plątają się jak uczniowie pierwszej klasy podstawówki …

Proof of God’s existence

•Luty 16, 2012 • Dodaj komentarz

Did the Universe come out of nothing or was God necessary for the creation of it?

Proof of God’s existence

Our fundamental question is: “Why is there something rather than nothing?” or in other words,

Can anything exist, if every existing thing was caused by a previously existing thing? Or yet in other words, “How was the first thing made?

The question seems to be relevant and even “burning” especially after the publication of a book written by Stephen Hawking and Leonard Mlodinow: “The Grand Design, where authors are claiming that “that the universe is capable of creating itself from nothing and that is what has happened, and as a result, the world came to be. So it is totally unnecessary to invoke the blessings of God before starting your day.

In fact, everything we see is caused by something else. For example; my existence was caused by the existence of my parents, their existence was caused by the existence of their parents and their existence was caused by the existence of their parents and so on. Can this chain go on without end?

Thus, when thinking logically about Stephen Hawking’s proposition, the question is “Why is there something rather than nothing, if “nothing is necessary” for matter to exist in the first place?” So, we can then ask the question: “Why does the Universe exist?”

Logically, there are only three possible alternatives:

1 The Universe is eternal; this implies an infinite chain of causes and effects (an infinite chain of parents and grandparents)

2 The Universe created itself out of nothing (this is what Stephen Hawking suggests). This idea is a logical contradiction and in philosopher’s shorthand, 0 = 1

3 The Universe was created by an Uncreated, Eternal Being

Let’s look at each of these alternatives.

The First Alternative

The first possibility is that the Universe is eternal. This means that the Universe has existed for an infinite time. This implies the infinite chain of causes and effects. However, logic tells us that there can’t be an infinite number of causes and effects (an infinite number of parents and grandparents). Consequently we have to conclude that with the first alternative, nothing can exist. Or in other words, there should be nothing because there can’t be anything. Let me explain this with an example.

Let us imagine that we are going to a store to buy a turkey for Thanksgiving Day. This example is very simple, but it is a bit long-winded. However, it’s important that you take a little time to absorb the logic. Absorbing the logic of this argument will be a very powerful experience because meeting the truth is powerful.

We would like to buy a turkey (the turkey is the effect) but before we can buy the turkey we have to get a ticket (the ticket is the cause) to establish our place in the line up. Once we have our ticket (cause) we can buy the turkey (effect). But, because this shop is peculiar, before we can get our ticket (T1), we have to get another ticket (T2) which allows us to get the first ticket (T1) which will allow us to buy the turkey. But because the shop is very strange, before we can get our second ticket (T2), we have to have a third ticket (T3). The store’s logic is that once we have the third ticket (T3) we can get the second ticket (T2) and with the second ticket we can get the first ticket (T1) and with the first ticket (T1) we can buy the turkey.

There’s a problem here.

Before we can buy our turkey we have to get our third ticket and to get our third ticket we have to get the fourth ticket and so on, forever. It will take an infinite number of tickets before we can buy our turkey; that means “no turkey”. In other words, if the Universe is eternal there has to be an infinite chain of tickets, an infinite number of causes and effects.

Let’s move from the example of buying a turkey to the more abstract idea of our existence. If the chain of causes and effects is infinite nothing can exist. So if nothing can exist … why there is something rather than nothing?

Now let’s go back to the turkey store.

If someone has been able to buy a turkey, it means that the chain of those tickets is not infinite. In other words, if I see that something exists, it means that the chain of causes and effects is not infinite. A finite chain of causes and effects must mean that somewhere in the past there was THE FIRST UNCAUSED CAUSE. And this First Uncaused Cause, which cannot be caused, which exists without cause, or eternally, (not in time) is what we call God.

So, the first possible alternative “The Universe is eternal” is impossible. The Universe cannot be eternal because it needs an uncaused cause to exist. In other words, the Universe has to have had a beginning because an infinite chain of causes and effects leads us to the ridiculous statement that “there is nothing” what is obviously contrary to what we see.

The Second Alternative

The second alternative, that “the Universe created itself out of nothing” implies something even more surprising: that nothingness, literally nothing or zero, can be the cause of something. In other words, this alternative claims that 0 = 1. If claims that 0 = 1 it can also claim 3 = 2343 or 4345 = 7, or whatever equals whatever.

Kurt Gödel’s incompleteness theorem applied to our reasoning shows that the statement:

“The Universe created itself out of nothing” suggests only two possibilities:

1 Either the Universe is a “complete system” but it is necessarily contradictory

  • or

2 The Universe is non-contradictory but it is necessarily not complete.

The first possibility means that outside of the Universe there is nothing and within the Universe, which is a “complete system”, all necessary justifications and explanations of its existence are present. But if the Universe is complete and all justifications of its existence are within, then the Universe is necessarily contradictory because some physical and mathematical laws contradict other physical and mathematical laws. An example of this contradiction is that 0 = 1.

The second possibility means that, if the Universe is non-contradictory, it is necessarily not complete and the ultimate justification can be found only outside of the Universe.

Therefore, we can conclude that:

Our Universe is not contradictory (non-chaotic); this means that 0 ≠ 1, so it has to be incomplete. In other words our not-contradictory Universe cannot explain itself. There has to be an external cause, outside of the Universe.

So the second alternative is also impossible.

If there are only three possible alternatives and the first two are logically impossible the third alternative has to be true.

The Third Alternative

The third alternative “The Universe was created by an Uncreated – Eternal Being” is the only logically acceptable one.

This Being is the Uncaused Cause we were looking for in the turkey store. This Being must exist outside of time because it created time. This Being is unchangeable because time is the measure of change. This unchangeable, uncreated Pure Existence is the ultimate cause of the existence of everything that exists.

St. Thomas Aquinas completed his proofs of God’s existence (Quinqua Viae Sancti Thomae) by saying “et quod dicimus Deus” – and this we call God.

Thus, we have used logic to prove the necessity of the beginning of the Universe, the Uncaused Cause, which we call God. This is an important statement. We live among people who disregard more theologically, ‘churchy’ sounding arguments for God. However, they may begin their journey back to Jesus through a logical argument argued with love and patience.

Greetings to all of you “unnecessary and contingent” beings created out of love by God and not out of nothing. God created us out of His love and for His purpose. Let that truth settle in your heart. When you absorb this truth you will discover, or rediscover, your hope and hope for us all!

czy Bóg jest racjonalnie poznawalny?

•Grudzień 7, 2011 • 5 komentarzy

Zazwyczaj uważa się, że w Boga można wierzyć, a wiara wyklucza racjonalne poznanie lub nawet zaprzecza rozumowi. Św. Paweł w Liście do Rzymian uważa jednak inaczej pisząc:

„Albowiem gniew Boży ujawnia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta. To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród nich, gdyż Bóg im to ujawnił. Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła, tak że nie mogą się wymówić od winy. Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce. Podając się za mądrych stali się głupimi. I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobizny i obrazy śmiertelnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i płazów. Dlatego wydał ich Bóg poprzez pożądania ich serc na łup nieczystości, tak iż dopuszczali się bezczeszczenia własnych ciał.” (Rz 1:18-24)

Katechizm Kościoła Katolickiego tak o tym mówi: „Człowiek stworzony na obraz Boga, powołany, by Go poznawać i miłować, szukając Boga, odkrywa pewne „drogi” wiodące do Jego poznania. Nazywa się je także „dowodami na istnienie Boga”; nie chodzi tu jednak o dowody, jakich poszukują nauki przyrodnicze, ale o „spójne i przekonujące argumenty”, które pozwalają osiągnąć prawdziwą pewność. Punktem wyjścia tych „dróg” prowadzących do Boga jest stworzenie: świat materialny i osoba ludzka.” (KKK n.31)

A w punkcie 35 dodaje: „Władze człowieka uzdalniają go do poznania istnienia osobowego Boga. Aby jednak człowiek mógł zbliżyć się do Niego, Bóg zechciał objawić mu się i udzielić łaski, by mógł przyjąć to objawienie w wierze. Dowody na istnienie Boga mogą jednak przygotować człowieka do wiary i pomóc mu stwierdzić, że wiara nie sprzeciwia się rozumowi ludzkiemu.”

Bóg, Który jest przecież Stworzycielem człowieka, a więc i jego zdolności poznawczych nie kryje się przed ludzkim rozumem i trzeba być albo wyjątkowo ślepym, albo przewrotnym aby negować możliwość Jego poznania, zaprzeczać Jego istnieniu I Jego przymiotom. Pojęcie Bytu Absolutnego i Koniecznego, niczym nieuprzyczynowanego Czystego Aktu Istnienia jest pojęciem logicznie niesprzecznym. Co więcej, jak pokazują kosmologiczne dowody św. Tomasza czy ontologiczny dowód św. Anzelma Byt Absolutny nie jest tylko bytem pojęciowym. Konieczność Jego istnienia jest jedynym sensownym usprawiedliwieniem istnienia czegokolwiek z kwestionującym to Absolutne i Konieczne Istnienie włącznie.

Tylko taki Byt (Ipsum Esse Subsistens) uniesprzecznia ontologicznie wszystkie inne byty wszechświata. Tylko istnienie Bytu Absolutnego jest jedyną możliwą i sensowną odpowiedzią na pytanie „dlaczego istnieje raczej coś niż nic”. Byty bowiem skończone istnieją jedynie jako byty przygodne, niekonieczne. Ich istnienie jest nieuzasadnione niczym i niewytłumaczalne jeśli usuniemy Byt Konieczny i Samoistniejący. To właśnie ten Jedyny, Absolutny, Konieczny, Czysty Akt Istnienia uniesprzecznia istnienie wszystkich innych bytów niekoniecznych, przygodnych, niesamoistniejących.

Taki więc Byt Absolutny jest nie tylko logicznie niesprzeczny, ale i ontologicznie Konieczny. Logiczną sprzecznością byłoby raczej uznanie istnienia bytów niekoniecznych, przypadłościowych lub przygodnych przy jednoczesnym odrzuceniu ich jedynego usprawiedliwienia. Zanegowane w ten sposób byłyby zasady logiczne takie jak: zasada racji dostatecznej, zasada przyczynowości, zasada niesprzeczności. Dlaczego bowiem istnieje coś, co nie ma ani w sobie ani poza sobą dostatecznej racji istnienia? Dlaczego istnieje coś, co nie ma ostatecznej przyczyny? Zaprzeczenie istnienia Samoistniejącego i Koniecznego Bytu Absolutnego jest zaprzeczeniem istnienia czegokolwiek. To jest właśnie to co próbuje zrobić Max Tegmark w swojej teorii rzeczywistości jako dobrze zdefiniowanej i atemporalnej struktury matematycznej.

Did the Universe come out of nothing or was God necessary for the creation of it?

•Październik 16, 2011 • 1 komentarz

 

Our fundamental question is: “Why is there something rather than nothing?” or in other words,

Can anything exist, if every existing thing was caused by a previously existing thing? Or yet in other words, “How was the first thing made?

The question seems to be relevant and even “burning” especially after the publication of a book written by Stephen Hawking and Leonard Mlodinow: “The Grand Design, where authors are claiming that “that the universe is capable of creating itself from nothing and that is what has happened, and as a result, the world came to be. So it is totally unnecessary to invoke the blessings of God before starting your day.

In fact, everything we see is caused by something else. For example; my existence was caused by the existence of my parents, their existence was caused by the existence of their parents and their existence was caused by the existence of their parents and so on. Can this chain go on without end?

Thus, when thinking logically about Stephen Hawking’s proposition, the question is “Why is there something rather than nothing, if “nothing is necessary” for matter to exist in the first place?” So, we can then ask the question: “Why does the Universe exist?”

Logically, there are only three possible alternatives:

1        The Universe is eternal; this implies an infinite chain of causes and effects (an infinite chain of parents and grandparents)

2        The Universe created itself out of nothing (this is what Stephen Hawking suggests). This idea is a logical contradiction and in philosopher’s shorthand, 0 = 1

3        The Universe was created by an Uncreated, Eternal Being

Let’s look at each of these alternatives.

The First Alternative

The first possibility is that the Universe is eternal. This means that the Universe has existed for an infinite time. This implies the infinite chain of causes and effects. However, logic tells us that there can’t be an infinite number of causes and effects (an infinite number of parents and grandparents). Consequently we have to conclude that with the first alternative, nothing can exist. Or in other words, there should be nothing because there can’t be anything. Let me explain this with an example.

Let us imagine that we are going to a store to buy a turkey for Thanksgiving Day. This example is very simple, but it is a bit long-winded. However, it’s important that you take a little time to absorb the logic. Absorbing the logic of this argument will be a very powerful experience because meeting the truth is powerful.

We would like to buy a turkey (the turkey is the effect) but before we can buy the turkey we have to get a ticket (the ticket is the cause) to establish our place in the line up. Once we have our ticket (cause) we can buy the turkey (effect). But, because this shop is peculiar, before we can get our ticket (T1), we have to get another ticket (T2) which allows us to get the first ticket (T1) which will allow us to buy the turkey. But because the shop is very strange, before we can get our second ticket (T2), we have to have a third ticket (T3). The store’s logic is that once we have the third ticket (T3) we can get the second ticket (T2) and with the second ticket we can get the first ticket (T1) and with the first ticket (T1) we can buy the turkey.

There’s a problem here.

Before we can buy our turkey we have to get our third ticket and to get our third ticket we have to get the fourth ticket and so on, forever. It will take an infinite number of tickets before we can buy our turkey; that means “no turkey”. In other words, if the Universe is eternal there has to be an infinite chain of tickets, an infinite number of causes and effects.

Let’s move from the example of buying a turkey to the more abstract idea of our existence. If the chain of causes and effects is infinite nothing can exist. So if nothing can exist … why there is something rather than nothing?

Now let’s go back to the turkey store.

If someone has been able to buy a turkey, it means that the chain of those tickets is not infinite. In other words, if I see that something exists, it means that the chain of causes and effects is not infinite. A finite chain of causes and effects must mean that somewhere in the past there was THE FIRST UNCAUSED CAUSE. And this First Uncaused Cause, which cannot be caused, which exists without cause, or eternally, (not in time) is what we call God.

So, the first possible alternative “The Universe is eternal” is impossible. The Universe cannot be eternal because it needs an uncaused cause to exist. In other words, the Universe has to have had a beginning because an infinite chain of causes and effects leads us to the ridiculous statement that “there is nothing” what is obviously contrary to what we see.

The Second Alternative

The second alternative, that “the Universe created itself out of nothing” implies something even more surprising: that nothingness, literally nothing or zero, can be the cause of something. In other words, this alternative claims that 0 = 1. If claims that 0 = 1 it can also claim 3 = 2343 or 4345 = 7, or whatever equals whatever.

Kurt Gödel’s incompleteness theorem applied to our reasoning shows that the statement:

“The Universe created itself out of nothing” suggests only two possibilities:

1        Either the Universe is a “complete system” but it is necessarily contradictory

  • or

2        The Universe is non-contradictory but it is necessarily not complete.

The first possibility means that outside of the Universe there is nothing and within the Universe, which is a “complete system”, all necessary justifications and explanations of its existence are present. But if the Universe is complete and all justifications of its existence are within, then the Universe is necessarily contradictory because some physical and mathematical laws contradict other physical and mathematical laws. An example of this contradiction is that 0 = 1.

The second possibility means that, if the Universe is non-contradictory, it is necessarily not complete and the ultimate justification can be found only outside of the Universe.

Therefore, we can conclude that:

Our Universe is not contradictory (non-chaotic); this means that 0 ≠ 1, so it has to be incomplete. In other words our not-contradictory Universe cannot explain itself. There has to be an external cause, outside of the Universe.

So the second alternative is also impossible.

If there are only three possible alternatives and the first two are logically impossible the third alternative has to be true.

The Third Alternative

The third alternative “The Universe was created by an Uncreated – Eternal Being” is the only logically acceptable one.

This Being is the Uncaused Cause we were looking for in the turkey store. This Being must exist outside of time because it created time. This Being is unchangeable because time is the measure of change. This unchangeable, uncreated Pure Existence is the ultimate cause of the existence of everything that exists.

St. Thomas Aquinas completed his proofs of God’s existence (Quinqua Viae Sancti Thomae) by saying “et quod dicimus Deus” – and this we call God.

Thus, we have used logic to prove the necessity of the beginning of the Universe, the Uncaused Cause, which we call God. This is an important statement.  We live among people who disregard more theologically, ‘churchy’ sounding arguments for God. However, they may begin their journey back to Jesus through a logical argument argued with love and patience.

Greetings to all of you “unnecessary and contingent” beings created out of love by God and not out of nothing.  God created us out of His love and for His purpose. Let that truth settle in your heart. When you absorb this truth you will discover, or rediscover, your hope and hope for us all!

Kilka fundamentalnych dogmatów liberalizmu:

•Kwiecień 25, 2011 • 3 komentarzy


-        mogę robić co mi się podoba i nikt ma najmniejszego prawa zwrócić mi uwagi, jakakolwiek próba zwrócenia mi uwagi czy korekcji mojego postępowania jest nieuprawnioną ingerencja w moją prywatność i zamachem na moją wolność. Ja przecież nic złego nie robię,

-        Bóg stworzył mnie wolnym i nie ma prawa ograniczać mnie jakimikolwiek przykazaniami, nakazami lub zakazami, czy normami moralnymi, jakiekolwiek przykazania są co najwyżej pobożnymi życzeniami, które mogę -ale absolutnie nie muszę zachowywać,

-        pojęcie grzechu, winy dobra i zła, jest bezsensowne skoro to ja i tylko ja decyduję o tym co jest dobre a co złe, to co zazwyczaj nazywamy grzechem to ewentualnie jakieś drobne pomyłki wynikające z zaistniałej sytuacji i zbiegu okoliczności nie podlegające przecież żadnemu osądowi moralnemu,

-        idiotyzmem i nieporozumieniem jest nawoływanie do nawrócenia, zmiany życia, korekcji, poprawy skoro Bóg stworzywszy mnie wolnym, kocha mnie takim jaki jestem. To nie ja mam się nawracać i zmieniać cokolwiek w moim życiu, to inni mają obowiązek zaakceptować mnie takim jakim jestem zgodnie ze wspaniałą i niezastąpioną zasadą tolerancji,

-        to ja decyduję; co, kiedy i jakie praktyki religijne będę wypełniał i nikt nie ma prawa oczekiwać ode mnie jakiegokolwiek posłuszeństwa jakimkolwiek zasadom liturgicznym, moralnym, społecznym czy jakimkolwiek innym. Wszelkie pretensje w tym względzie są nieuzasadnione i pozbawione jakichkolwiek racji,

-        to ja robię łaskę Bogu, że Go uwielbiam i czczę, i to On powinien być zadowolony, że w ogóle jeszcze czasami przychodzę do kościoła,

-        księża i w ogóle cały kler, to banda złodziei, karierowiczów i perwersyjnych dewiantów lub w najlepszym przypadku nieszkodliwych i nierealistycznych idealistów, bez jakiegokolwiek związku z rzeczywistością. Ich wymagania są nierealne, perwersyjne i obliczone na ciemiężenie i upokarzanie wolnego człowieka,

-        kościół to ludzka struktura, która powinna podlegać ustawicznej ewolucji aby lepiej odpowiadać na oczekiwania swoich członków, a jak nie, to należy ją zmienić i zastąpić instytucją bardziej demokratyczną i przychylną ludziom,

-        W ogóle nie wiem, po co było pisać to wszystko co powyżej, skoro jest to tak oczywiste, naturalne i samo-zrozumiałe? Ci, którzy tego nie rozumieją i nie uznają to banda ciemniaków żyjących w średniowieczu, męczących siebie i innych jakimiś porąbanymi normami moralnymi …

AUTODESTRUKCJA, czyli samobójstwo z luksusu …

•Kwiecień 25, 2011 • Dodaj komentarz

świat popełnia harakiri,a  my się temu spokojnie przyglądamy …

problematyzacja
Jakie procesy są odpowiedzialne za autodestrukcję jednostek, grup społecznych, społeczeństw, kultur i całych cywilizacji ? Co powoduje, że ludzie żyjący w dostatku i zamożności decydują się na samobójstwo ? Co jest przyczyną tego, że kwitnące interesy upadają ? Dlaczego upadają całe kultury i cywilizacje, jak grecka, rzymska, czy na naszych oczach zachodnio-europejska ? Dlaczego wymierają zakony, a wiele instytucji Kościoła przeżywa swoje wzloty i bolesne kryzysy ?

diagnoza
Wydaje się, że w każdym wypadku pojawiają się na pewnym etapie rozwoju podobne, niepokojące sygnały, zapowiedzi samozniszczenia i autodestrukcji, symptomy regresu i upadku, a nawet agonii. Można zauważyć określone prawidłowości w rozwoju i upadku jednostek, form i grup społecznych, kultur czy cywilizacji.

chciwość
Jednym z najpoważniejszych symptomów zapowiadających taką destrukcję jest nieracjonalna chęć bogacenia się za wszelką cenę, pragnienie pomnażania dóbr, nawet wbrew realnym potrzebom i możliwościom ich zużycia, czy wykorzystania. Każdy powrót do Europy, to dla mnie przede wszystkim zdumienie obfitością sklepów i ich zasobami. Patrząc na ilość sklepów i towarów w nich wystawionych, zastanawiam się, kto, kiedy i jak może to wszystko zużyć, przerobić, przetrawić, skonsumować ? Co się z tym robi, kiedy to już za długo leży na półkach? Ile ludzie mogą z tego kupić, ile potrafią zużyć, a ile się po prostu wywala, niepotrzebnie, bezsensownie, bezużytecznie niszczy w takim konsumpcyjnym społeczeństwie? To co widoczne jest gołym okiem w sklepach i w wielu naszych domach przepełnionych i ociekających wszelkim dobrem materialnym widoczne jest także w psychice ludzi, którzy stają się podatni na manipulację, dają sobie wmówić że to wszystko jest im nieodzownie potrzebne, że szczytem szczęścia i prawie jego ekstazą jest posiadanie … Dla tego bożka gotowi są sobie żyły wypruwać, niedosypiać, okradać innych, wykorzystywać w niewolniczy sposób swoich pracowników, a nawet zabić.

T. Merton – bożek posiadania
„Świat jest tylko odbiciem tego, co większość jego jednostek uczyniła ze swoich dusz” zauważa Tomasz Merton (amerykański, trapista). „Kiedy dusza popada w nędzę, człowiek wewnętrznie pusty zaczyna rekompensować sobie dojmujący głód egzystencjalny barykadowaniem się w stosach materialnych wytworów. Pozbawiwszy duszę roli busoli, przewodnika wytyczającego drogę wzrostu, zdezorientowany zajmuje się bezkierunkowym zbieractwem. Idzie bezmyślnie za duchem świata.” Taka diagnoza jest o tyle słuszna, że owa irracjonalna chęć bogacenia się opanowuje umysły i dążenia nie tylko jednostek, ale i całych społeczeństw. Egzystencjalną pustkę duszy zastępuje człowiek bożkiem posiadania, sukcesu, bogacenia się.

głębokie zmiany, nowa filozofia
I jest to już nie tylko drugoplanowa zmiana profilu, standardu życia, ale zmiana podwalin człowieczeństwa, całej mentalności człowieka, społeczności, grupy jaką jest np. rodzina, zgromadzenie zakonne czy grupa zawodowa. Pragnienie ekonomicznego postępu, rozwoju, nastawienie się na zysk, na wymierny sukces, na posiadanie powoduje, że ludzie nie umieją już myśleć inaczej, jak właśnie kategoriami ekonomicznymi: ile zyskam, ile stracę, czy to się opłaca, jak zabezpieczyć się przed fiaskiem, jak pomnożyć dobra, które posiadam, jak je zachować, jak je chronić, jak się wybić, jak zabłysnąć …. itd., itp. Rodzi się cała filozofia posiadania, własności prywatnej, ochrony prywatności, a co za tym idzie także filozofia używania i nadużywania. Człowiek w takim społeczeństwie, w takiej grupie społecznej schodzi na drugi plan, człowiek, jednostka, bliźni, współbrat nie liczy się, jeśli jest nieproduktywny, jeśli nie zarabia, nie posiada, nie konsumuje, nie przerabia. Oczywiście że różnie i z różnym natężeniem i symptomami przejawia się to w rodzinie, w zakładzie pracy, w firmie, w biurze, w grupie znajomych, w partii politycznej, w bogatych społecznościach Europy Zachodniej, czy w grupach społecznych takich jak zakony i zgromadzenia. Ale wszędzie tam, gdzie pojawia się dyktat zysku, efektywności, sukcesu, bogacenia się indywidualnego czy zbiorowego, wszędzie tam kończy się człowiek, gubi się jego wartość i zanika moralność, a pojawia się i liczy tylko ekonomiczny, polityczny, społeczny zysk lub efekt czy nawet tanie efekciarstwo. Do głosu dochodzą nie wartościowi ludzie, ale głośno krzyczący efekciarze. Kończy się świat stworzony przez Boga dla człowieka, a zaczyna się świat bezwzględnej, drapieżnej walki społeczno-ekonomiczno-politycznej. Człowiek, jednostka ale i całe społeczeństwa wypadają z wszechobejmujących ramion sensu w przestrzeń gigantycznej gry pozorów.

ślepota bogatych
Tak jednostki, rodziny, jak i całe społeczności (niekoniecznie cywilne czy świeckie, bo dotyczy to także społeczności religijnych) czy nawet cywilizacje, kiedy wchodzą w fazę dobrobytu i niepohamowanego bogacenia się zapominają o innych żyjących obok, i zdają się naginać prawa –nawet moralne i naturalne- do własnych potrzeb i jedynego –w tym momencie- celu jakim jest szybkie osiągnięcie jeszcze większego bogactwa, dostatku, zamożności. Udowadnia się na różne sposoby konieczność takich działań, mówiąc o rozwoju (jakby rozwój materialny był najważniejszym, a nawet jedynym wyznacznikiem rozwoju), o zapobiegliwości, o przezorności (a może pazerności), o efektywności, o dynamizmie i zaradności. Posiadanie staje się bożyszczem, wartością samą w sobie. A jednocześnie jest to najnormalniejsza w świecie ślepota, spowodowana efektem lustra. Człowiek bogaty jest tak zapatrzony w siebie i swoje dobra materialne, że nie widzi już nic innego poza tym co posiada. Nie myśli o niczym innym jak o pomnożeniu tego, co gromadzi i o używaniu (vide nadużywaniu).

H. Marcuse – totalitaryzm i dyktatura konsumpcjonizmu
Zgubny system społeczno-ekonomiczny może mu tylko ułatwiać to zadanie. „Totalitarnym może być nie tylko terrorystyczne czy polityczne uporządkowanie społeczeństwa, ale także jego nie-terrorystyczne, ekonomiczno-techniczne uporządkowanie, które działa poprzez manipulowanie potrzebami ludzi przez właścicieli kapitału” – pisał Herbert Marcuse (w „Człowiek jednowymiarowy. Badania nad ideologią rozwiniętego społeczeństwa przemysłowego”). Człowiek, jednostka, ale i całe społeczeństwo staje się jedynie siłą nabywczą, konsumpcyjną, przetwarzającą produkt finalny na śmieci. Samo zaś posiadanie i konsumowanie staje się zastępnikiem bycia, istnienia, myślenia.

nie my posiadamy, ale jesteśmy posiadani
Takie zjawiska jednak, to sygnał ostrzegawczy, że coś zaczyna się psuć, że tracimy kontakt ze zdrową rzeczywistością, że zamykamy się w swoim własnym getcie, że nasze życie przestaje być życiem człowieka wolnego, otwartego na świat i na innych ludzi, że staje się podporządkowane dobrom materialnym. I tu następuje -w sposób niemalże niezauważalny- przewartościowanie, zmiana już nie tylko hierarchii wartości, ale nawet zmiana porządku świata. Już nie człowiek i jego wartość się liczy, ale sukces, powodzenie, posiadane dobra. Co więcej, te posiadane dobra (niekoniecznie materialne, bo mogą to być np. tytuły, honory, zaszczyty, sława, popularność) także zmieniają pozycję i to już nie my je posiadamy, ale to one zaczynają posiadać nas. Coraz więcej czasu i wysiłku poświęcamy dla ich pomnożenia, dla ich ochrony, dla delektowania się nimi i coraz bardziej jesteśmy niewolnikami posiadanych rzeczy, pieniędzy, kont, tytułów, pozycji społecznej itp.. Nastawienie na sukces, bogacenie się, pragnienie posiadania zrobiły swoje, dopięły celu. Człowiek z jego nieskończoną wartością człowieczeństwa został zredukowany. Już nie on rządzi światem, rzeczami, dobrami materialnymi, ale świat rzeczy rządzi nim. Człowiek został wmanewrowany w proceder samodegradacji, podporządkowany tyranii posiadania, używania, przetwarzania, konsumpcji …

luksusowe życie – piekło bogatych
Naturalnym efektem tego nieokiełznanego pragnienia bogacenia się i posiadania jest wzrastający luksus życia, a co za tym idzie tworzenie sobie enklawy, wyspy dobrobytu i samowystarczalności. Otaczanie się luksusowymi przedmiotami, systemami ochronnymi, bogactwem, które trzeba i bronić, i pomnażać, oraz izolowanie się od „reszty świata”. Takie życie w enklawach dobrobytu powoduje zmniejszenie się sił witalnych i psychicznych, wygasanie naturalnego i potrzebnego w życiu napięcia, brak stymulującego niedostatku, zanik zdrowego impulsu niedosytu. Na to miejsce wchodzi raczej zgubny stan przesytu, wrażenie przejedzenia i to nie tylko w dosłownym rozumieniu. Człowiek, jednostka ale i społeczność, cywilizacja stają się po prostu słabi, bo toną w grząskim gruncie dobrobytu, w konsumpcji nagromadzonych bogactw, w nadmiernym pochłanianiu. To, co na początku obiecywało raj na ziemi, beztroską egzystencję, staje się piekłem nadmiaru, gehenną przesytu, niestrawnością z przejedzenia.

perwersyjne kultura masowa wg T. Mertona
„Prawdą jest, że świat materialistyczny, tak zwana kultura masowa, która rozwinęła się pod czułą opieką kapitalizmu, wytworzyła to, co wydaje się ostateczną granicą takiego ducha świata. I nigdzie -może poza analogiczną społecznością pogańskiego Rzymu – nie było takiego rozkwitu tanich, płytkich i obrzydliwych pożądań i próżności jak w naszym kapitalistycznym świecie, gdzie nie ma zła, którego by się nie popierało i nie pielęgnowało dla dorobienia się pieniędzy. Żyjemy w społeczeństwie, którego cała polityka zmierza do podniecania wszystkich nerwów ludzkiego organizmu i utrzymywania ich w stanie ustawicznego napięcia, do dociągania każdego ludzkiego pragnienia do ostatecznej granicy i stworzenia możliwie największej liczby nowych pragnień i syntetycznych namiętności w celu zaspokojenia ich produktami naszych fabryk, naszych gazet, sal kinowych i całej reszty ” – tak pisał kilkadziesiąt lat temu Tomasz Merton (Siedmiopiętrowa góra). A możliwości techniczne inżynierii zepsucia stałe rosną.

hedonizm
I jakże bardzo prawdziwe są te słowa dzisiaj? Bowiem, życie wygodne i w luksusach generuje z jednej strony hedonizm, a z drugiej strony arogancję. Hedonistyczne wygodnictwo osłabia zarówno psychikę, jak i stronę organiczną i biologiczną jednostki i społeczeństwa. Wystarczy zobaczyć jak dużo -w społeczeństwach bogatych- jest ludzi otyłych, niezaradnych, niezgrabnych, chorych na bulimię, jak bardzo cierpimy na nadwagę, na nadciśnienie, na nadwrażliwość, jaki jest procent zawałów, raka spowodowanego paleniem, samobójstw itd. Albo, filozofia wyrażająca się w przekonaniu: „lepiej mieć pieska niż dziecko, bo to wygodniejsze.” I co widoczne jest już gołym okiem na zachodzie Europy … Arabowie i Afrykańczycy mają dzieci i zalewają nową populacją kraje takie jak Francja, Belgia, Niemcy, a miejscowi … pielęgnują pieski też zresztą wypasione do nieprzyzwoitości. Wystarczy w Belgii, czy Francji przyjrzeć się anorektycznej i rozpieszczonej, chowanej pod kloszem młodzieży białej populacji i fizycznie, biologicznie mocniejszej młodzieży afrykańskiej. Kto przetrwa, kto przeżyje koniec cywilizacji europejskiej?

arogancja i buta bogatych
Z drugiej strony dobrobyt i bogactwo powodują arogancję. Człowiek, społeczność i bogata cywilizacja stają się „impregnowane” na inne –poza materialnymi- wartości, prądy, idee i dążenia. Takie społeczeństwa (ale także jednostki) są przekonane, że wyznacznikiem ich wartości jest posiadane bogactwo, technologiczny sukces, że wszystko i wszystkich można kupić, a jedynym pytaniem jest kwestia: „za ile ?”

Taka -wygenerowana w sposób niemal automatyczny- arogancja i to zarówno w stosunku do innych jednostek, jak i innych kultur czy społeczności powoduje marginalizację „tych innych”, nieliczenie się z nimi, manipulowanie wszystkimi dla swoich korzyści i dla podkreślenia swojej wyjątkowej pozycji. Ale rodzi to także stresy i napięcia, kiedy ci inni nie chcą uznać tej wydumanej, wyjątkowej pozycji, nie chcą zaakceptować naszych rzekomo słusznych roszczeń i dążeń do dominacji. Dość tu wspomnieć np. o hitlerowskiej ekspansji na wschód dla powiększenia przestrzeni życiowej, czy aroganckiej i butnej polityce zagranicznej współczesnych wielkich mocarstw lub partii politycznych, grup nacisku i grup wpływów. Słyszy się często o aroganckiej władzy, o aroganckich politykach, ale należy też mówić wprost o arogancji bogatych, żyjących w luksusach i dobrobycie jednostek, społeczeństw i całych cywilizacji. To nie tyko amerykańska administracja jest arogancka i zaborcza w stosunku do krajów trzeciego świata, ale i ludzie z Europy przyjeżdżający np. na wakacje do Afryki. To nie tylko politycy i różowi magnaci w naszym kraju zachowują się lekceważąco w stosunku do reszty społeczeństwa, ale i zamożne, żyjące w dobrobycie społeczeństwo jest zuchwale pewne siebie w stosunku do tych z marginesu, w stosunku do tych, którym się w życiu nie udało. Przypatrzmy się tylko jak pracodawcy, w naszych zakładach pracy odnoszą się do zatrudnionych, jak ich traktują, jak płacą za pracę, za nadgodziny. Ileż w tym butnej i nieludzkiej arogancji, ileż buty i pogardy. A dlaczego ? Tylko dlatego, że jeden jest bogaty, a drugi ubogi?

bezprawne prawa, manipulacja
Wewnątrz takiego hedonistycznego i aroganckiego społeczeństwa czy społeczności można zauważyć inne niebezpieczne trendy i nastawienia. To, o czym pisze cytowany wcześniej Tomasz Merton. Używki, lenistwo, szukanie mocnych wrażeń, konsumpcjonizm, a w dalszej kolejności perwersje, zboczenia, choroby organiczne (obżarstwo, opilstwo, narkomania), psychiczne i społeczne powodują biologiczne i psychologiczne niszczenie i dewastację jednostek, społeczności i całych cywilizacji. Jest to już tylko naturalna konsekwencja hedonizmu i aroganckiej postawy wobec świata. Właśnie to, obserwujemy obecnie wśród bogatych społeczeństw północy, ale także w naszym kraju wśród bogatych biznesmenów i właścicieli, wśród klas politycznych, które straciły –jak się wydaje już nie tylko poczucie przyzwoitości, ale nawet zdrowego rozsądku. Takie społeczności (klasa kolesiów) i społeczeństwa, ale także takie jednostki, manipulują wszystkimi i wszystkim. W butny i arogancki sposób ustalają swoje własne reguły gry, tylko po to, aby zachować i umocnić swoją pozycję. Uchwala się coraz bardziej bezprawne prawa, coraz bardziej chore uchwały, wprowadza coraz bardziej perwersyjne normy i zwyczaje, tylko po to aby zaspokoić niepohamowany pęd do bogacenia się i usprawiedliwić hedonistyczny styl życia klasy wybrańców. Immunitety, racja stanu, pozycja geopolityczna, konieczność historyczna to tylko niektóre z elementów tej batalii o zachowanie swojej uprzywilejowanej pozycji.

przesyt, stresy, bezsens
A jednocześnie ludzie tacy stają się bardzo podatni na stresy i łatwo wpadają w przygnębienie, w depresję, w zniechęcenie i znudzenie, poczucie przesytu, a nawet kaca moralnego, intelektualnego i społecznego. Ich jedyną i największa troską jest ochrona swoich dóbr, stanu posiadania, pomnażanie go bez sensu i bez potrzeby. To właśnie generuje stresy, napięcia, nieporozumienia, ślepą agresję i ostatecznie zmęczenie. Efektem tego jest wzrastająca liczba samobójstw, poszukiwanie zastępników, dogadzanie sobie, złudzenie samowystarczalności, potęgi i władzy.

I można taką diagnozę zastosować zarówno w stosunku do jednostek, do klas społecznych i politycznych, do instytucji i społeczeństwa, jak i do całych kultur i cywilizacji. Inni to żebracy, biedacy, bandyci, niewolnicy, murzyni, barbarzyńcy, pariasi, nieudacznicy niewarci uwagi. A co przy tym ciekawe, to fakt że najbogatsze kraje Europy zachodniej, ale i Japonii mają największą ilość samobójstw, najbogatsi ludzie są najbardziej nieszczęśliwi, skacowani, niezadowoleni i po prostu chorzy z przesytu.

pycha !!!
Rodzi się wtedy jednocześnie zgubna pokusa uwierzenia w samowystarczalność i ostatecznie pycha, przekonanie o swoim wybraństwie, o błękitnej krwi, o swoim boskim pochodzeniu (i tutaj przypominają się nie tylko egipscy faraonowie i rzymscy cesarze, ale i wielcy magnaci ekonomiczni i polityczni współczesności, a także mesjańskie mrzonki całych narodów i kultur, które narzucają swoje wartości i swój styl życia innym).

permisywizm, laksyzm, globalizacja itd.
Zadufanie, zapatrzenie w siebie wyraża się w uwierzeniu w swoją szczególną, mesjańską pozycję i chęć pouczania, dominacji, podporządkowania innych swojemu stylowi życia. Szafuje się i manipuluje wtedy najprzeróżnorodniejszymi pseudo-wartościami neguje i deformuje wartości. Bogaty, żyjący w luksusach człowiek czy społeczeństwo będzie arogancko pouczać innych w imię wolności, demokracji, swobody, lub wprowadzać standaryzację, globalizację, unifikację ale zawsze „pod siebie”, z nastawieniem na obronę swoich własnych interesów, na pomnożenie swoich bogactw, z podkreśleniem swojego własnego status quo. Dla tychże samych celów zmodyfikuje się nawet najbardziej fundamentalne rzeczywistości, jak prawo naturalne udowadniając, że związek homoseksualny jest tak samo naturalny jak małżeństwo i to w imię wolności, i równouprawnienia, że aborcja jest moralnie uzasadnionym zastępnikiem doboru naturalnego. Wtedy oczywiście dokonuje się zrównania cnoty z grzechem, równouprawnienia zboczenia i natury, bo jedyną wartością, która naprawdę się liczy jest ekonomiczny zysk i szybki, spektakularny sukces np. polityczny czy wyborczy. Trzeba być popularnym, a najlepszym sposobem na popularność jest laksystyczny permisywizm.

sytuacjonizm, konformizm, negacja prawdy
Jednocześnie widoczna jest u takich ludzi i w takich aroganckich, permisywistycznych społecznościach, czy grupach społecznych degrengolada, rozluźnienie, bezproblemowe odstępowanie od wszystkich norm i zasad. A co za tym idzie, demoralizacja, koniunkturalizm i zanegowanie jakichkolwiek klarownych norm. To związane jest, czy raczej ufundowane na podstawowej negacji – na zanegowaniu istnienia prawdy. Głosi się w sposób jawny lub tylko zawoalowany, relatywizm etyczny i moralny, sytuacjonizm i konformizm, służący ochronie interesów tejże właśnie, aroganckiej jednostki czy społeczności. Tak ustawia się zasady, normy moralne i prawne, tak manipuluje się prawdą i „sprawiedliwością”, aby decydenci, zawsze „wyszli na swoje”. Wszystko mi wolno, wszystko jest dozwolone. Jeśli coś mogę zrobić, jeśli mam techniczne i materialne środki, to jest to, nie tylko dozwolone ale –jednocześnie- słuszne i uprawnione. Uzasadnienie zawsze można dorobić. Wystarczy tu jako przykład podać zachowanie naszych polityków, czy zachowanie administracji wielkich mocarstw, ale także zachowanie niektórych szefów i przełożonych w niekoniecznie politycznych instytucjach.

mój, moje, mojego
Ten uprzywilejowany status quo pociąga za sobą zanegowanie i odrzucenie krępujących i ograniczających więzi społecznych, postępujący indywidualizm jednostek i atomizację życia całych społeczeństw. Nie należy liczyć się z innymi, nie należy w ogóle na nich zwracać uwagi. Ci inni mogą mi przeszkadzać, mogą ograniczać moją wolność, są zagrożeniem dla mojego dobrobytu, zamachem na mój stan posiadania. To nieważne, że oni żyją biednie, a czasami nawet w nędzy – zasłużyli na to, bo są niedorajdami. To nieważne, że mój dobrobyt jest wynikiem zwykłego wyzysku lub nieuczciwości, bo sukces i cel usprawiedliwia środki. A w końcu to ja im daję zatrudnienie i pracę, niech się więc cieszą, że cokolwiek mogą zarobić. To oczywiście łączy się z izolowaniem się i wynoszeniem ponad innych i ponad wszystko, z odrzuceniem Boga, moralności, ładu, przykazań. Człowiek sam dla sobie staje się wyznacznikiem, celem i miarą wszystkiego. Jeden z niemieckich filozofów powiedział, że religia jest kulturą naszego stosunku do Nierozporządzalnego. Widać więc, że zerwanie więzi z Bogiem, wypacza też relacje międzyludzkie. Człowiekowi bezbożnemu wydaje się, że wszystkim i wszystkimi może dowolnie rozporządzać.

Hedonistyczne i egoistyczne, egocentryczne nastawienie do życia staje się ostatecznie przyczyną nawet biologicznego samozniszczenia. Człowiek, jednostka, społeczność, społeczeństwo, cywilizacja skupione na sobie, zadufane i samowystarczalne wynaturzają się i samo wyniszczają. Przestaje się czegokolwiek chcieć, do czegokolwiek dążyć, postępuje stagnacja i obumieranie, cofanie się, rozpad, degrengolada, zniszczenie. I tak oto to, co było przyczyną wzrostu, obietnicą raju na ziemi staje się przyczyną końca, upadku, autodestrukcji i fiaska.

egoizm – egocentryzm, stagnacja
Egoizm rodzi egocentryzm i vice versa, egocentryzm wzmacnia egoistyczne i podsiębierne nastawienie do życia. Czy nie jest to właśnie to, co mamy okazję obserwować w strukturach zdeprawowanej władzy, biznesu, polityki, na arenie międzynarodowej ale i narodowej czy wewnątrz grup i formacji społecznych takich jak rodzina, grupa zawodowa, czy nawet zgromadzenie zakonne? A u podstaw mamy bardzo popularne ostatnio nastawienie na sukces, na efekt, na rozwój, krótkowzroczny i ciasnego praktycyzm, wypłukany z resztek moralnej i metafizycznej nadbudowy. Zapomina się o moralności i o etycznych normach, neguje podstawową wartość, jaką jest prawda, którą się odkrywa, a nie ustanawia, nie manipuluje. Dobrobyt nie służy więc rozwojowi, ale wprost przeciwnie samozniszczeniu, autodestrukcji. I jest to widoczne na poziomie jednostki, społeczeństw i społeczności, ale także całych kultur i cywilizacji.

historia est magistra vitae
Łacińskie powiedzenie „historia est magistra vitae” zdaje się wyrażać prawdę najbardziej obecnie lekceważoną. A przecież wystarczy tylko z uwagą przyglądnąć się jak w historii wymierały kultury i cywilizacje, jak waliły się potęgi militarne i ekonomiczne, jak „marnie kończyli” wielcy tego świata … I cóż ? Nikt nie chce tego widzieć, ani o tym pamiętać. Nikt nie chce się niczego z historii nauczyć. Powtarzamy błędy naszych przodków i zaślepieni mirażami sukcesu i ułudami bogactwa zmierzamy –jak oni- w kierunku samo-anihilacji, autodestrukcji i samozniszczenia.

Sama narzuca się tutaj przypowieść Jezusa z Ewangelii wg św. Łukasza:

głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie …
„Powiedział też do nich Jezus:

Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia. I opowiedział im przypowieść:

Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! Lecz Bóg rzekł do niego: Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?

Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.?”
(Łk 12:15-21)

Po tej długiej tyradzie pozostaje jedno pytanie: „Jak się ustrzec przed tym wszystkim?” To pytanie można by i tak sformułować: Czy bogactwo, dobrobyt, samowystarczalność muszą zawsze kończyć się samobójstwem z luksusu? Czy nie ma innego rozwiązania niż autodestrukcja?

Nie można jednak dać jednoznacznych i powszechnie stosowalnych odpowiedzi na te pytania. Bo każdy musi sobie sam odpowiedzieć i sam wybrać drogę rozwoju. A może to być albo rozwój wszerz i bezsensowne mnożenie bogactw, albo rozwój w głąb.

I dobrze jest pamiętać przestrogę Chrystusa: „Głupcze, jeszcze tej nocy Bóg może zażądać twojej duszy.”

Wyjaśnienie – w tekście rozróżniam
– grupę społeczną – to np. grupa zawodowa, zakon itp.,
– społeczeństwo – to np. naród,
– kulturę – to np. kultura słowiańska, śródziemnomorska,
– cywilizację – np. zachodnioeuropejska, rzymska itp.)
Oczywiście są to rozróżnienia moje, zdroworozsądkowe, nieostre i dla profesjonalnych socjologów na pewno prymitywne.

 
Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.