Skoro w przypadku tych ostatnich zadowoleni jesteśmy i „zgadujemy” istnienie cząstek subatomowych na podstawie trajektorii ich przelotu i efektów ich pojawienia się w jakiejś przestrzeni, to dlaczego tak bardzo oporni i oporni jesteśmy na uznanie istnienia Boga na podstawie śladów Jego działania. Cały wszechświat jest takim właśnie śladem działania Boga, „trajektorią Jego istnienia”.

Nie wierzysz, nie chcesz uznać Jego istnienia, bo nie chcesz wierzyć, bo z tym ci wygodniej, bo nie chcesz przyjąć moralnych konsekwencji tego faktu. Czyż nie to jest właśnie wytłumaczeniem odrzucenia istnienia Boga?

Miłość też jest takim niefizykalnym terminem, tak samo np. jak pojęcie prawdy, czy dobro i zło. Ale czy z tego, że są to terminy niefizykalne wynika, że nie istnieją?

Bardzo ubożuchna jest teoria poznania ograniczona jedynie do przedmiotów, czyli obiektów materialnych vide widzialnych. Bo co np. wtedy z atomem, czy cząstką elementarną ? Widział ktoś kiedyś foton??????

Czy jesteś pewny, że istnieje rzeczywiście tylko to co fizykalne, widzialne, materialne, zmysłowo doświadczalne?
Jeśli tak, to wykluczasz istnienie np. prawdy, miłości, dobra i zła i ograniczasz swoje poznanie tylko i wyłącznie do rzeczywistości materialnej a wtedy …. biedny jesteś

no i właśnie ten tekst mówi o takim bycie niematerialny, konstrukcie myślowym zwanym “Bytem Absolutnym”. To co w tym tekście się prezentuje to nie jest nawet nieprawdziwe
http://en.wikipedia.org/wiki/Not_even_wrong

przekonanym to sobie mozesz i byc:))

Nieskończony, odwieczny świat rodzi więcej pytań niż udziela odpowiedzi. Dlatego alternatywna odpowiedź na pytanie dlaczego istnieje raczej coś niż nic jest o wiele bardziej satysfakcjonująca. Istnieje coś, bo zostało stworzone, powołane do istnienia. Mógł tego dokonać tylko Byt Absolutny, Który jest Istnieniem istotnościowym, czyli taki byt do którego istoty należy istnienie. Inaczej byt konieczny, byt samoistniejący i z siebieistniejący. Taki byt nie jest odwieczny w sensie, ze istnieje od nieskończonej liczby interwałów czasowych. Taki byt, czyste istnienie jest bytem a-czasowym, nie istniejącym w czasie, bo jest bytem niezmiennym. Tam zaś gdzie nie ma zmian, tam nie ma upływu czasu, skoro czas jest jedynie miarą zmian. Taki byt, istnienie konieczne, niezmienne, samoistniejące, czysty akt istnienia może być nazwany Bogiem. Taki Byt Absolutny, Bóg jest źródłem wszelkiego istnienia, jest Stworzycielem wszystkiego. Taki Byt stworzył wszechświat, mnogość bytów niezależnych w sensie, że nie będących częściami (ciałem) Bytu Absolutnego. Byty te istniejące niezależnie, nie mają jednak istnienia z siebie samych. Ich istnienie zostało i dane przez Byt Samoistniejący, Konieczny i Absolutny, przez Boga. Ich istnienie nie tylko raz zostało im dane, ale jest im ustawicznie udzielane (creatio continua).

To słynne pytanie postawił Gottfried Wilhelm Leibniz w swojej rozprawie „On the Ultimate Origination of Things”. Na słynne pytanie Leibniz’a często powołuje się ks. prof. Michał Heller, laureat prestiżowej nagrody Templetona, przyznawanej corocznie za działania związane z pokonywaniem barier pomiędzy nauką i religią.

Oto odpowiedź na to doniosłe pytanie :

http://www.lhundrub.jinpa.tripod.com/teksty/dlaczegocosniznic.html

.